Każdy gatunek drewna posiada specyficzne i charakterystyczne właściwości, unikalne i wyróżniające go spośród innych. Bardzo ważnym rodzajem właściwości są właściwości mechaniczne. Podstawowymi miernikami i wyznacznikami właściwości mechanicznych drewna jest wytrzymałość na rozciąganie, ściskanie, zginanie oraz generalnie działanie sił fizycznych. Dużo zależy również od miejsca przyłożenia tej siły: czy została przyłożona wzdłuż czy w poprzek włókien. Wzdłuż włókien drewno jest dużo bardziej wytrzymałe. Wraz ze wzrostem nachylenia działania siły wytrzymałość i odporność drewna maleje. Wymyślono specjalne klasy, które charakteryzują i klasyfikują wytrzymałość danych gatunków drewna. Drugą bardzo ważną cechą jest twardość drewna. Mierzy się ją za pomocą oporu stawianego przez drewno wobec wciskania w nie stalowej kulki. Jest to tak zwana metoda Janki. Różne gatunki drewna mają różność twardość. Najtwardszymi drzewami są modrzew, buk, grab, jesion, dąb czy robinia akacjowa. Z kolei jednym z najbardziej miękkich drew jest lip, dlatego jest drewnem najczęściej używanym przez rzeźbiarzy. Kolejną ważną cechą mechaniczną jest ścieralność. Logicznie im drewno jest twardsze tym jego odporność na ścieranie jest większa. Ta ostatnia cecha ma szczególne znaczenie przy wybieraniu rodzaju drewna jako materiału na wykonanie podłogi. Żaden człowiek nie chciałby, aby po krótkim czasie jego podłoga była wytarta i zniszczona. Z tego powodu na podłogi wybiera się z reguły drewno o wysokiej twardości.
Drewno jest obecnie najbardziej popularnym materiałem, a którego wykonuje się meble oraz wiele innych wyrobów. Jednak na świecie istnieją dziesiątki, jeżeli nie setki rodzajów drewna, które różnią się od siebie właściwościami fizycznymi i w następstwie tego różnymi zastosowaniami. Każde drewno charakteryzuje się pewnymi szczególnymi cechami i właściwościami. Najbardziej oczywistą cechą jest barwa. Drewno może mieć barwę od jasnożółtej do brązowej – jeżeli chodzi o drzewa pochodzące z Polski. Drzewa egzotyczne mają znacznie szerszą paletę barw. Inną cechą jest gęstość pozorna drewna, która zależy od wilgotności oraz rodzaju drzewa, z którego jest pozyskane. Gęstość drewna może wahać się od 470 kilogramów na metr sześcienny do nawet 740 kilogramów. Cechą związaną z gęstością jest higroskopijność drewna, czyli zdolność do pochłaniania i przetrzymywania wilgoci ze środowiska. Drewno jest generalnie słabym przewodnikiem ciepła, ale jej stopień również zależy od rodzaju drzewa. Z kolei rysunek drewna różni się w zależności od barwy drewna, jego przekroju oraz ilości i wielkości sęków. Kolejną cechą jest połysk drewna, który wynika z jego twardości i gładkości powierzchni. Istotną cechą jest również skurcz oraz pęcznienie. Wynika to ze zdolności do pochłaniania i przetrzymywania wilgoci. Drewno przeznaczone do wyrobu konstrukcji drewnianych musi być wysuszone, aby nie spuchło ani nie skurczyło się podczas wchłaniania i wydalania wody. Każdy rodzaje drewna posiada specyficzny zapach, który jest wykorzystywany przy projektowaniu celu wykorzystania danego drewna.
Badanie naturalnej trwałości drewna przeprowadza się na próbach w wymiarach 2x2x30 cm, wykonanych z drewna nie poddawanego zabiegom utrwalającym. Wykonuje się dwie serie próbek z drewna o tych samych właściwościach technicznych, liczba próbek w serii powinna wynosić najmniej 10 sztuk. Jedną serię zatrzymuje się w laboratorium jako próbki kontrolne. Drugą serię umieszcza się w takich warunkach, w jakich drewno ma być stosowane, a więc na wolnym powietrzu, pod wodą lub pod ziemią, w warunkach wilgotnych bądź suchych. W odstępach półrocznych przeprowadza się badania kontrolne. W celu odporności drewna na działanie grzybów wprowadza się do wysterylizowanych naczyń płaskie kolby z szeroką szyjką. Dobór grzybów testowych przeprowadza się pod kątem przyszłego zastosowania drewna. Próbki drewna muszą być przed umieszczeniem na pożywce dokładnie wysterylizowane, wysuszone do stanu suchego i zważone. Po upływie 4 miesięcy próbki wyjmuje się, oczyszcza z pożywki i grzybów, suszy do stanu suchego i waży. Ubytek ciężaru próbki, wyrażony w procentach w stanie suchym, stanowi podstawę oceny odporności drewna w stosunku do rozkładowej działalności grzybów. Wyróżnia się pięć stopni trwałości drewna.